Open Doors kinderen 2016Vorig jaar was ik moe aan het einde van de Open Doors dag. Het was 16:00 uur, ik was vroeg opgestaan om op het station te zijn en treinkaartjes te regelen voor meer dan tien kinderen en met hen te reizen in een volle trein en de hele tijd proberen niet één van de kinderen kwijt te raken.
Na een dag vol intense preken en aanbidding, en het doorbrengen van een “middagpauze” met meer dan 10.000 mensen bij stands over projecten van Open Doors en boeken over de Vervolgde Kerk, was ik weltevreden verzadigd en vol geestelijke energie om de situatie van de Vervolgde Kerk in mijn gemeente te promoten… maar eerst even rustig naar huis en lekker eten.
Toen er om 16:00 uur werd opgeroepen dat er nog hulp nodig was bij het opruimen van de gehele beurshal, moet ik eerlijk zeggen dat ik dacht “Nu even niet hoor”, terwijl tegelijkertijd de gedachte door me heen schoot “maar wie gaat het dan wel doen?”.
Toevallig was vóór het begin van het middagprogramma die dag ook al opgeroepen dat er ineens meer kinderen waren dan verwacht en dat er een tekort aan kinderwerkers was. “Wie is bereid om het interessante en ontroerende middagprogramma op te geven met sprekers uit het Midden-Oosten en hun eigen verhaal?”, was de oproep – in mijn eigen woorden — en prompt stonden er mensen op om hun eigen voldoening op te geven om de kinderen daarmee te voorzien.
“Nu even niet hoor”, terwijl tegelijkertijd de gedachte door me heen schoot “maar wie gaat het dan wel doen?”
Deze gedachtes schoten me het afgelopen jaar door mijn hoofd en hart. Hoe moe zouden deze mensen wel niet geweest zijn? Ik besloot om mezelf dit jaar aan te melden als kinderwerker. De kinderen moeten het nieuws weten over de Vervolgde Kerk. Zij zijn de toekomst en verdienen het net zoveel te weten als wij.
De waarheid was weerbarstig, maar wel gevuld met kracht van de Heilige Geest. Om 8:00 uur ‘s morgens begonnen we (ik was wel iets te laat, net mijn trein gemist!) met het verkennen van de zalen, het nogmaals doornemen van de instructies, en het controleren van het materiaal voor het knutselwerk.
De aantallen waren ongelofelijk. Misschien wel meer dan 200 kinderen die in een half uur de zaal in moesten en in een team moesten worden ingedeeld; 60 dozen met elk 6 scharen, twee lijmstiften, 6 verschillende kleuren kevertjes etcetera etcetera. Allemaal even checken!
Tegelijkertijd waren er kinderwerkers die te laat waren, kinderen die naar de WC wilden, kinderen van wie het bandje te strak om de pols zat en een nieuwe nodig hadden, het uitdelen van koekjes en drankjes, maar daarbij ook kinderen die niet genoeg hadden en meer wilden. Bij het knutselwerk werd het helemaal te gek wanneer iedereen tegelijkertijd vroeg hoe iets geknipt of geplakt moet worden en wat ze daarna moeten doen.
Al met al was het erg leuk voor iemand zoals ik die van uitdaging houdt en zijn grenzen wil opzoeken. Eigenlijk waren er twee kinderwerkers op 18 kinderen, maar mijn mede-kinderwerker was te laat waardoor ik een korte tijd voor alle 18 kinderen moest zorgen. Als het allemaal brave kinderen waren zou dat geen probleem zijn, maar er waren kinderen bij die niet stil konden blijven zitten op hun stoel of hun handen bij zichzelf konden houden. Maar de liefde van God is groot, groter dan mijzelf en ik kon de liefheid van de kinderen zien door een dikke roze geestelijke bril.
Laat mijn verhaal je niet afschrikken, want er was geen moment bij dat ik spijt had om daar te zijn. De hele dag en elk onderdeel daarvan waren namelijk inspirerend. Mijn uiterste respect krijgt de band die had opgetreden. Ze bestond uit 8 tienerjongens en -meisjes die hun vrije tijd opgaven om God te prijzen; ze hadden twee uur gereisd vanuit hun lokale gemeente en waren nog eerder aangekomen dan de kinderwerkers. Een dag lang hadden ze de groep enthousiast gemaakt met liederen en bewegingen en bovenal laten zien dat God prijzen tof is! Dat is pas bewonderenswaardig.
Ook de afbouw was zeer inspirerend. Twee dagen met tig mensen was er voor nodig geweest om duizenden vierkante meters aan Jaarbeursruimte op te bouwen, en een hele avond om het weer af te breken. Ik had slechts geholpen met mijn eigen zaal (voor 400 man) maar daar had ik de welkome hulp bij van kinderen van 11 en 12 jaar!
Ook de leverancier van alle stage-materiaal, podia, matten, lampen en stellingen, bleek een christen te zijn. Die moeten we hebben voor de zomerconferentie, dacht ik, en onze activiteiten van de CCGN moeten over een paar jaar net zo groot zijn als Open Doors dag!
 
Kom volgend jaar ook, en als je al geweest bent, help dan mee. Je hulp is zeker welkom.